Letersi

“E ftohtë dhe e ashpër”, poezia e trishtë e Franz Kafkës

“E ftohtë dhe e ashpër” është një nga poezitë më të bukura të autorit Franz Kafka. Poezia ndërtohet mbi bazën e kontrastit, ku autori i quan të ftohtë dhe të ngrirë njerëzit, ndërkohë ambientin e konsideron tëndriçuar e me gjallëri në periudhën e festave të fundvitit. Është një nga “panorama” normale të kohëve tësotme, ku atmosfera gjallëruese e festave jo gjithmonë shkon paralel me problemet dhe streset e çdokujt në përditshmëri. Ama në fund, çdokush pajtohet me realitetin dhe i lë ngjarjet të rrjedhin natyrshëm (autori në strofën e fundit me foljet “sheh” dhe “mbështetet” pranon pikërisht realitetin, edhe pse të trishtë).

“E ftohtë dhe e ashpër”
E ftoht
ë është dita sot dhe e ashpër.
Ret
ë të ngrira,
er
ërat zvarritin të ftohtit.
T
ë ngrirë edhe njerëzit.
Hapat jehojn
ë si metal
mbi pllakat e bakrit
dhe ret
ë vështrojnë
liqene t
ë bardhë.

Në qytetin e vjetër janë ngritur,
sht
ëpiza krishtlindjesh me drita
dhe dritare shum
ëngjyrëshe që shohin,
n
ë sheshin e vogël me borë.
Nj
ë burrë ecën heshtur,
n
ë sheshin me borë me dritë hëne
dhe hijen e tij t
ë madhe e fryn
era mbi sht
ëpizat.

Njerëz që kalojnë ura të errëta,
shkojn
ë me nxitim në meshë,
me dritat verbuese n
ë duar.

Në qiellin gri kalojnë re,
mbi kishat,
me kambanare gjysm
ë të errëta.
Dikush, q
ë mbështetet në mur,
sheh ujin e nat
ës,
me duart e tij n
ë gurët e lashtë.

Back to top button
Close
Close