Në jetën tonë të përditshme, shpesh përballemi me një realitet të thjeshtë: fallcitetin e hasim kudo. Ai është komod, i volitshëm dhe fleksibël, përshtatet kollaj me rrethanat. Në anën tjetër, besnikëria nuk është po aq e lehtë. Ajo ka një kosto: të ekspozon, të kufizon dhe të detyron të bësh zgjedhje. Dhe jo të gjithë janë të gatshëm ta paguajnë këtë kosto.
Shumë njerëz që ne i quajmë “fallco” nuk janë domosdoshmërisht njerëz të këqij. Ata mund të jenë thjesht oportunistë, që ndryshojnë drejtim ashtu si era ndryshon kahun. Problemi i vërtetë fillon kur fillojmë të besojmë pa kushte, duke i ngatërruar praninë e dikujt me vlerën e vërtetë të angazhimit të tij.
Kur dikush qëndron pranë nesh vetëm për aq kohë sa ka interes, ai nuk është domosdoshmërisht i paqartë apo i pabesë në mendjen e tij. Thjesht, është konsekuent në ndjekjen e interesit personal. Dhe këtu qëndron një mësim: nëse nuk mësojmë të dallojmë besnikërinë e vërtetë nga interesi i përkohshëm, do të vazhdojmë të quajmë “zhgënjim” diçka që në fakt ishte e parashikueshme që në fillim.
Njerëzit mund të ndryshojnë, por mekanizmi i tyre për të ndjekur interesat personale mbetet i njëjtë. Në fund të fundit, kuptimi i kësaj dinamike na ndihmon të vendosim kufij më të shëndetshëm dhe të jemi më të vetëdijshëm në marrëdhëniet tona.
