Ka disa gjëra që çdo prind do të donte t’ua thoshte mësuesve të fëmijës së tij, por që shpesh mbeten të pathëna. Jo sepse nuk janë të rëndësishme, por sepse në ritmin e përditshëm të shkollës ato humbasin mes detyrave, notave dhe rregullave. Por pas çdo nxënësi ka një botë të tërë emocionesh, frikërash dhe ëndrrash të vogla. Në këtë letër të sinqertë, një nënë u drejtohet mësuesve të fëmijës së saj me disa kërkesa të thjeshta, por shumë të rëndësishme: ato që çdo fëmijë do të donte të dëgjonte dhe çdo prind shpreson që mësuesit t’i mbajnë parasysh.
Pikësëpari, faleminderit, sepse fëmija im kthehet në shtëpi me një sërë gjërash për të treguar.
Pastaj dua t’ju kërkoj që ta dëgjoni, edhe atëherë kur duket sikur nuk ka një gjë të saktë për të thënë dhe po përpiqet të gjejë fjalët e duhura. Dëgjojeni sepse, nëse keni durim ta bëni, në mënyrën e vet do të dijë t’ju bëjë të kuptoni se çfarë mendon.
Ka një gjë që e bën të lumtur, shumë të lumtur. Ajo quhet “imagjinatë”. Bëjeni të studiojë, mësojini si llogaritet sipërfaqja e një trekëndëshi, çfarë është fotosinteza dhe përse disa fjalë në shumës mbarojnë me “e”, por lëreni edhe të imagjinojë se çfarë do të bëjë kur të rritet.
E di, një ditë thotë se dëshiron të bëhet këngëtar i diplomuar në zoologji, ditën tjetër peshkatar që nuk do hajë kurrë peshqit që kap. E di, kështu është. Imagjinon pa e vrarë mendjen që i duhet të imagjinojë gjithmonë të njëjtën gjë.
Ka një gjë që, nuk e kapërdin dot. Quhet “poshtërim”. Qortojeni, vendosini një notë në fletoren e shtëpisë, por mos shkoni përtej kësaj. Nuk vlen.
Një gjë e fundit, e vockël. Bëjeni të ndjehet special, edhe me koston që të ekzagjeroni pak. Do të vijë një moment kur do ia masin të gjithë gjërat që bën, dhe nuk do të ketë më vend për gjysmë gjëra. Por tani, është fëmijë dhe po përpiqet të kuptojë kush është, të “masë” botën, të rrëzohet dhe të ringrihet në këmbë. Ka kohë për vlerësime objektive, një “bravo” e bën zemrën mal.
P. S. Do të doja t’ju lutesha edhe të mos i bërtisni nëse shkruan keq, dhe bën vizatime që ngjajnë me shkarravina. Nuk jua thotë, por mbetet keq. bota.al
Kaq. (Dhe punë të mbarë).
Një nënë
Në fund të fundit, shkolla nuk është vetëm vendi ku fëmijët mësojnë rregullat e gramatikës, formulat e matematikës apo datat e historisë. Ajo është edhe vendi ku formohen kujtimet e para të rëndësishme të jetës së tyre, ku ndërtohet vetëbesimi dhe ku një fjalë e mirë mund të mbetet gjatë në zemër.
Një mësues mund të mos e kuptojë gjithmonë se sa shumë ndikim kanë gjestet e vogla: një buzëqeshje, një fjalë inkurajimi, një moment durimi kur një fëmijë gabon. Por për një fëmijë, ato mund të bëjnë gjithë ndryshimin.
Ndoshta kjo është arsyeja pse kjo letër prek kaq shumë prindër. Sepse në fund të fundit çdo prind shpreson për të njëjtën gjë: që fëmija i tij të mos jetë thjesht një nxënës mes shumë të tjerëve, por një person që shihet, dëgjohet dhe kuptohet.
/ bota.al
