Sekreti i qetësisë së brendshme: pse duhet të pranosh përkohshmërinë. Kur gjithçka duket e përhershme, kujto këtë: edhe kjo do të kalojë
Ka një të vërtetë të thjeshtë që njeriu duket se e harron vazhdimisht: gjithçka kalon. Lavdia, dhimbja, koha, të gjitha janë kalimtare.
Kur je në majë të malit, i mbushur me ndjenjën e triumfit, të duket sikur ajo gjendje do të zgjasë përgjithmonë. Po ashtu, kur rrëshqet në humnerën e trishtimit, beson se nuk do të dalësh më kurrë prej saj. Por jeta, me durim ose me ashpërsi, e rrëzon këtë iluzion herë pas here, për të na kujtuar se asgjë nuk është absolute.
Ajo që sot duket e përjetshme, nesër do të jetë veç një kujtim i zbehtë, një hije që endet në kujtesë. Dhe pikërisht në këtë vetëdije fillon liria e brendshme. Sepse kur kupton se çdo gjë ndryshon, pushon së luftuari për ta ndalur kohën. Pushon së kapuri fort pas njerëzve, ndjenjave apo situatave që tashmë kanë marrë fund.
Lavdia zbehet. Dhimbja shuhet. Koha rrjedh. Asgjë nuk mbetet e pandryshuar. Dhe ndoshta mençuria qëndron pikërisht këtu: në aftësinë për të rrjedhur bashkë me jetën, pa u lidhur verbërisht pas asgjëje. Të përjetosh gjithçka, gëzimin dhe trishtimin, suksesin dhe dështimin, por pa u bërë rob i tyre.
Kur diçka përfundon, lëre të ikë. Kur diçka e re vjen, prite me krahët hapur. Mos e mbaj gëzimin nga frika se do të marrë fund, dhe mos ik nga dhimbja nga frika se do të zgjasë përgjithmonë. Çdo ndjesi transformohet. Çdo periudhë e jetës shndërrohet në një tjetër formë.
Mençuria e vërtetë nuk qëndron në kontrollin e gjithçkaje, por në aftësinë për të vallëzuar me ritmin e kohës. Të kuptosh se kur je lart, kjo është e përkohshme. Dhe kur je poshtë, edhe kjo nuk do të zgjasë përgjithmonë.
Qetësia nuk lind nga mungesa e stuhive, por nga kuptimi se edhe ato do të kalojnë. Çdo kohë ka ciklin e vet. Dhe çdo cikël, herët a vonë, përfundon.
Prandaj jeto me gjithë shpirt, por mos u kap fort pas asgjëje. Kur era të ndryshojë drejtim, mos lufto me të. Përkulu me hijeshi, si një pemë bambuje në mes të furtunës.
Kjo është forca e butësisë. Urtësia e qetësisë. Dhe liria e vërtetë që lind në çastin kur më në fund e pranon: Edhe kjo do të kalojë.
bota.al
