“Ndryshimin e bëjmë të gjithë ne, jo vetëm të pasurit. Nuk duhet ta harrojmë këtë gjë.”
Ka persona si unë që punojnë shpërndarës ushqimesh. Si njerëzit e zakonshëm, është nga ato punë ku fiton një euro për çdo picë që dorëzon. Një punë ku çdo ditë duhet të jesh i vëmendshëm: mund të të vjedhin motorin, mund të të ndalojnë e të të godasin pa arsye, mund të të japin para fallco dhe në errësirë të mos i dallosh dot. Është një punë e thjeshtë në pamje të parë, por e lodhshme, e rrezikshme dhe shpesh e nënvlerësuar.
Por ka edhe ditë që të ndryshojnë mendimin për botën.
Një ditë të zakonshme, i dorëzon një picë një burri që duket po aq i lodhur sa ti. Një punëtor i thjeshtë, që jeton me gruan dhe fëmijët e tij. Dikush që e kupton se çfarë do të thotë të punosh fort për të mbyllur shpenzimet e muajit. Ai të lë një bakshish prej 50 eurosh dhe një shënim që të prek thellë:
“Jam një punëtor i thjeshtë, por e di sa sakrifikuese dhe e rrezikshme është puna jote, sidomos në një periudhë të tillë, kur askush nuk e di se çfarë do të ndodhë në të ardhmen.”
Një gjest i tillë nuk është thjesht ndihmë ekonomike. Është njohje. Është respekt. Është solidaritet mes njerëzve që e dinë çfarë do të thotë të luftosh çdo ditë për dinjitet.
Ky shënim të kujton diçka thelbësore: ndryshimin nuk e bëjnë vetëm të pasurit. Ndryshimin e bëjnë njerëzit e zakonshëm, me gjeste të vogla që në të vërtetë janë të mëdha. E bëjnë ata që, edhe pse mezi ia dalin, zgjedhin të mos bëhen indiferentë.
Njerëzit e zakonshëm si burim frymëzimi
Ka plot njerëz që bëjnë punë të thjeshta për të mbyllur shpenzimet mujore. Zgjedhin një punë të ndershme, ndonëse mund të kishin zgjedhur rrugë më të shpejta dhe më fitimprurëse, por jo të qeta për ndërgjegjen. Ata zgjedhin dinjitetin mbi përfitimin e shpejtë. Dhe ndërkohë, shpesh, përballen me paragjykime, me nënvlerësim, madje edhe me padrejtësi.
Ne, nga ana tjetër, harrojmë se pas çdo dere që hapim për të marrë një porosi, pas çdo shërbimi që na ofrohet, qëndron një njeri me halle, me familje, me frikëra dhe me ëndrra. Një njeri që po përpiqet, ashtu si ne.
Të bësh një punë të ndershme nuk është turp. Turp është të përbuzësh punën e ndershme. Turp është të përfitosh nga mundi i dikujt tjetër pa i dhënë as respektin minimal. Çdo person që na sjell ushqimin, që na shërben, që na lehtëson jetën në mënyra të vogla, meriton mirënjohje.
Në një shoqëri ku shpesh vlerësohen vetëm ata që kanë shumë, ne harrojmë fuqinë e atyre që kanë pak, por japin shumë. Fuqinë e empatisë. Fuqinë e mirësisë. Fuqinë e një fjale të mirë apo të një gjesti që mund të ndryshojë ditën – dhe ndoshta jetën – e dikujt.
Ndryshimi fillon aty ku zgjedhim të mos jemi indiferentë. Aty ku zgjedhim të mos ulim të tjerët, por t’i ngremë. Aty ku e kuptojmë se solidariteti nuk është luks i të pasurve, por virtyt i njerëzve me zemër të madhe.
Sepse në fund, bota nuk mbahet nga milionerët. Mbahet nga njerëzit e zakonshëm që, edhe kur mezi ia dalin, zgjedhin të jenë të mirë.
Dhe këtë nuk duhet ta harrojmë kurrë.
