Sekreti për të gjetur qetësinë e brendshme: pse duhet të pranosh përkohshmërinë. Kur gjithçka duket e përhershme, kujto këtë: edhe kjo do të kalojë
Ka një të vërtetë të thjeshtë që njeriu duket se e harron vazhdimisht: gjithçka kalon. Lavdia, dhimbja, koha, të gjitha janë kalimtare. Asgjë nuk qëndron e palëvizshme në rrjedhën e jetës, sado fort të dëshirojmë që disa momente të zgjasin përgjithmonë.
Kur je në majë të malit, i mbushur me ndjenjën e triumfit, të duket sikur ajo gjendje do të zgjasë përgjithmonë. Suksesi të mbush me iluzionin e përhershmërisë, sikur më në fund ke mbërritur në një vend ku asgjë nuk mund të ndryshojë. Po ashtu, kur rrëshqet në humnerën e trishtimit, beson se nuk do të dalësh më kurrë prej saj. Dhimbja ka një mënyrë të çuditshme për të na bindur se është e pafundme, se ajo është gjendja jonë e re e përhershme. Por ajo që duhet të kërkojmë, është qetësinë e brendshme.
Por jeta, me durim ose me ashpërsi, e rrëzon këtë iluzion herë pas here, për të na kujtuar se asgjë nuk është absolute. Ajo lëviz, ndryshon, transformohet, edhe kur ne nuk jemi gati ta pranojmë këtë.
Ajo që sot duket e përjetshme, nesër do të jetë veç një kujtim i zbehtë, një hije që endet në kujtesë. Njerëzit që dikur ishin qendra e botës sonë bëhen kapituj të mbyllur. Momentet që na kanë përcaktuar, me kalimin e kohës bëhen thjesht histori që i tregojmë vetes. Dhe pikërisht në këtë vetëdije fillon liria e brendshme.
Si duhet ta gjesh qetësinë e brendshme?
Sepse kur kupton se çdo gjë ndryshon, pushon së luftuari për ta ndalur kohën. Pushon së kapuri fort pas njerëzve, ndjenjave apo situatave që tashmë kanë marrë fund. Pushon së kërkuari stabilitet absolut në një univers që është krijuar për të qenë në lëvizje dhe gjen qetësinë e brendshme.
Lavdia zbehet. Dhimbja shuhet. Koha rrjedh. Asgjë nuk mbetet e pandryshuar. Edhe emocionet më të forta, që në një moment duken gjithëpërfshirëse, me kalimin e kohës zbuten, treten, marrin formë tjetër. Dhe ndoshta mençuria qëndron pikërisht këtu: në aftësinë për të rrjedhur bashkë me jetën, pa u lidhur verbërisht pas asgjëje. Të përjetosh gjithçka, gëzimin dhe trishtimin, suksesin dhe dështimin, por pa u bërë rob i tyre.
Sepse robëria më e madhe nuk është dhimbja apo humbja, por refuzimi për të pranuar ndryshimin. Është kapja e dëshpëruar pas asaj që tashmë po largohet.
Kur diçka përfundon, lëre të ikë. Kur diçka e re vjen, prite me krahët hapur. Mos e mbaj gëzimin nga frika se do të marrë fund, dhe mos ik nga dhimbja nga frika se do të zgjasë përgjithmonë. Çdo ndjesi transformohet. Çdo periudhë e jetës shndërrohet në një tjetër formë. Edhe plagët, me kalimin e kohës, bëhen pjesë e historisë sonë, jo e dhimbjes sonë të përditshme.
Mençuria e vërtetë nuk qëndron në kontrollin e gjithçkaje, por në aftësinë për të vallëzuar me ritmin e kohës. Të kuptosh se kur je lart, kjo është e përkohshme. Dhe kur je poshtë, edhe kjo nuk do të zgjasë përgjithmonë. Të dyja janë faza kalimtare të së njëjtës rrugë.
Qetësia nuk lind nga mungesa e stuhive, por nga kuptimi se edhe ato do të kalojnë. Deti nuk është kurrë i qetë përgjithmonë, por kjo nuk e ndalon atë të mbetet det. Edhe jeta jonë është e tillë: valë që ngrihen dhe bien, pa e ndryshuar thelbin e ekzistencës sonë.
Çdo kohë ka ciklin e vet. Çdo fillim mbart brenda vetes një fund. Dhe çdo fund, në mënyrë të heshtur, përgatit një fillim të ri. Asgjë nuk zhduket vërtet — gjithçka shndërrohet.
Prandaj jeto me gjithë shpirt, por mos u kap fort pas asgjëje. Duaji njerëzit, por pa u përpjekur t’i zotërosh. Përjeto momentet, por pa u përpjekur t’i ngrish në kohë. Kur era të ndryshojë drejtim, mos lufto me të. Përkulu me hijeshi, si një pemë bambuje në mes të furtunës — e fortë jo sepse reziston me ngurtësi, por sepse di të përkulet pa u thyer.
Kjo është forca e butësisë. Urtësia e qetësisë. Pjekuria që lind kur kupton se stabiliteti i vetëm i vërtetë është ndryshimi.
Dhe liria e vërtetë lind në çastin kur më në fund e pranon, pa frikë dhe pa rezistencë:
Edhe kjo do të kalojë.
bota.al
