Libri i ri i Gad Saad është një grusht në stomak. Vitet e shumta të “empatisë vetëvrasëse” kanë dobësuar aftësinë tonë për të reaguar. Dhe qytetet e pushtuara nga bandat e të rinjve problematikë janë një sinjal paralajmërues. Sipas tij, perëndimi po vdes nga ndjenja e fajit
Perëndimi dhe kur empatia kthehet në vetëshkatërrim
“Për të shpëtuar planetin, është më mirë të mos bësh fëmij”». Kjo është filozofia e lëvizjes amerikane Birthstrike, e cila shqetësohet aq shumë për brezat e ardhshëm, saqë këshillon të mos sillen më fëmijë në jetë.
“Fëmijët mund të mbrohen nga ndryshimet klimatike dhe nga korrupsioni sistemik: mjafton të mos lindin fare”. Një marrëzi kaq e përsosur në progresizmin e saj, saqë mund të shndërrohet në shembullin më të spikatur të “ankthit klimatik”.
Por ka edhe më keq: kërkesa e kulturës woke për të zëvendësuar termin “pedofil” me shprehjen “person i tërhequr nga të miturit”, me qëllim që të mos ushqehet stigmatizimi.
Ose, për të kaluar te aktualiteti më i nxehtë, refreni i vazhdueshëm i progresistëve në emisionet televizive, sipas të cilëve “nëse të rinjtë shkatërrojnë vitrinat e dyqaneve, një pjesë e fajit është edhe e jona, sepse duhet t’i kuptojmë më shumë”.
Kjo ndjek logjikën se “duhen më shumë ndërmjetës kulturorë”. Për këtë perlë të fundit, mund t’i drejtoheni Mario Calabresit, kandidatit të mundshëm të së majtës për kryetar bashkie të Milanos.
Nëse Perëndimi po kryen vetëvrasje duke gogësitur, ekziston një libër që rendit arsyet e kësaj dekadence pothuajse të pakthyeshme. Një fund i sjellshëm, i shoqëruar me justifikime dhe përqafime. Një bombë që shpërthen në duart e kujtdo që e lexon.
Bëhet fjalë për librin “Empatia vetëvrasëse – Të vdesësh për të qenë i sjellshëm”. Një ese që pritet të shndërrohet në librin e referencës për ata që i rezistojnë dhembshurisë së verbër, e cila i kthen njerëzit në zombi të përfshirë nga mëshira për gjithçka dhe këdo.
Gad Saad dhe kritika ndaj dobësisë së Perëndimit
Autor i librit është Gad Saad, psikolog dhe YouTuber hebre me origjinë libaneze, i cili në vitin 1975 u arratis bashkë me familjen drejt Montrealit, për t’i shpëtuar luftës civile dhe antisemitizmit.
Nga Kanadaja liberale, ku gjeti strehim, ai ka vërejtur simptomat e narcizizmit sadomazokist të atyre që ndihen të turpëruar nga vetë ekzistenca e tyre.
Libri është një zhytje në delirin e kohës sonë, në gjurmët e kryeveprave vizionare “Kampi i shenjtorëve” i Jean Raspail, “Vetëvrasja e Perëndimit” i James Burnham dhe “Nënshtrimi” i Michel Houellebecq.
Po kështu, ai sjell ndër mend “Censura e re” të Alain de Benoist, ku fanatizmi i korrektësisë politike shndërrohet në një helm që çon drejt vetëshkatërrimit.
Gad Saad shpjegon: “Empatia vetëvrasëse formohet më lehtë te njerëzit që besojnë se të gjitha rezultatet e jetës përcaktohen nga forca të jashtme. Atëherë, përse duhet t’ua mbyllim kufijtë anëtarëve të bandave salvadoriane? Ata nuk e kanë zgjedhur të lindin në Amerikën Qendrore.
Përse duhet t’i ndëshkojmë kriminelët, kur është shoqëria ajo që i ka shtyrë drejt një jete kriminale? Përse duhet t’i mbrojmë të drejtat e pronarëve të banesave nga uzurpuesit që kanë zënë shtëpitë e tyre?”.
Nga Bill Clinton te Barack Obama: politika e ndjeshmërisë
Autori hedh teorinë se gjithçka nisi në Shtetet e Bashkuara, fillimisht me Bill Clintonin dhe më pas me Barack Obaman në Shtëpinë e Bardhë, kur slogani ishte: “I feel your pain” (“E ndiej dhimbjen tënde”).
Ai argumenton se dobësia e karakterit ka zënë rrënjë më lehtë në botën liberale, ndërsa konservatorët janë të bindur se njerëzit mbajnë përgjegjësi për fatin e tyre.
Në të majtën radikale të universiteteve dhe të lagjeve elitare mbizotëron mendësia e të qenit i mirë me çdo kusht. Sidomos të krishterët dhe ateistët janë viktima të këtij keqkuptimi. Më pak budistët, falë mësuesit tibetian Trungpa Rinpoche, i cili përpunoi konceptin e “dhembshurisë idiote”. Me fjalë të tjera: si të mos lejosh të të hedhin hi syve.
Empatia vetëvrasëse në kinema
Një shembull domethënës i empatisë vetëvrasëse vjen nga kinemaja.
Në filmin “Heshtja e qengjave”, psikopati që endet i lirë dhe ndiqet nga Jodie Foster, rrëmben një grua duke u shtirur si person me aftësi të kufizuara, për shkak të një krahu të fashuar.
Ai pretendon se ka nevojë për ndihmë për të ngritur një divan dhe për ta ngarkuar në furgonin e tij.
Kështu arrin të ngjallë dhembshurinë e viktimës së ardhshme. Perëndimi, i pushtuar nga ndjenja e fajit që buron prej mirëqenies, ka fytyrën e zbehtë të Narcisit që mbytet.
Saad nënvizon: “Është forma më ekstreme e egocentrizmit. Narcisi është aq i dashuruar me bukurinë e tij, saqë mbytet në një pasqyrë uji. Tani imagjino që, në vend se të admirosh pasqyrimin tënd, të shpikësh formën më ekstreme të protagonizmit moral narcizist: do të bëhesh një burim i pashtershëm mirësie, dhembshurie, simpatie dhe empatie për pseudo-minoritetet”.
Korrektësia politike dhe administrata amerikane
Praktikisht, kjo ishte mantra e Kamala Harrisit, e cila në Shtëpinë e Bardhë u rrethua nga personazhe të çuditshme.
Pete Buttigieg nuk kishte asnjë kualifikim për t’u bërë sekretar i Transportit, por, sipas autorit, e kompensoi këtë duke qenë homoseksual.
Rachel Leland Levine, zëvendëssekretare e Shëndetësisë, u përshëndet si gruaja e parë që mbante atë post; në të vërtetë, është një person biologjikisht mashkull me dy fëmijë.
Zëdhënësja e Shtëpisë së Bardhë, Karine Jean-Pierre, sipas autorit, nuk kishte asnjë aftësi oratorike, por ishte lezbike dhe me ngjyrë.
Sam Brinton, ish-zëvendëssekretar në Zyrën për Energjinë Bërthamore, vesh rroba femërore, identifikohet si person jobinar dhe kishte gjithashtu prirjen për të vjedhur bagazhe në aeroporte.
“Ndërkohë që admiron veten në pasqyrën e pastërtisë morale”, argumenton autori, “mos i kritiko kurrë fetë e tjera; mirëpriti të gjithë emigrantët e paligjshëm; bind veten se islamofobia është e keqja e vërtetë; lufto për të drejtat e kriminelëve, sepse ata nuk meritojnë një shans të dytë, por plot 75 të tillë; thekso se terroristët e Hamasit po kryenin një mbrojtje fisnike të të drejtave të tyre njerëzore. Ti je një njeri i mirë. Por je duke u vetëvrarë ose duke u shndërruar në skllav të sindromës së Stokholmit”.
Lufta në Gazë dhe kufijtë e empatisë
Shembulli i fundit është dokumentari Naza, në të cilin dy regjisorë izraelitë denoncojnë krimet e supozuara të ushtrisë izraelite përmes dëshmive rreptësisht anonime, pa prova mbështetëse, duke harruar 7 tetorin.
Dhe shndërrohen në heronj të kauzës propalestineze. Në librin “Empatia vetëvrasëse” flitet edhe për një tjetër patologji skandinave: sindromën e Oslos.
Psikiatri Kenneth Levin i referohet dëshirës së fortë të Izraelit për të arritur paqen gjatë marrëveshjeve të Oslos të vitit 1993: nëse do të kishte bërë lëshime të mëtejshme, palestinezët do të kishin pranuar të bashkëjetonin në paqe.
Në lidhje me këtë, Yahya Sinwar, udhëheqësi i Hamasit dhe organizatori i masakrës së 7 tetorit, po vuante dënimin me burgim të përjetshëm kur iu diagnostikua një tumor në tru.
Duke i qëndruar besnik betimit të Hipokratit, një kirurg izraelit i shpëtoi jetën dhe, më pas, Sinwari u lirua në kuadër të një shkëmbimi të burgosurish.
Saad përfundon: “Kjo nuk ia zbuti urrejtjen gjenocidale. Viktimat e 7 tetorit zbuluan se asnjë lloj empatie nuk mund ta çrrënjoste kancerin tjetër, atë më malinj”.
Kur bujaria kthehet kundër atyre që e ofrojnë
Ja disa shembuj surrealë të marrëzive të përfshira në libër. Në Francë, një regjisor teatri i krahut të majtë, i cili u tregua aq mikpritës sa strehoi 250 emigrantë afrikanë, i ftoi ata të ndiqnin një shfaqje falas. Pesë javë më vonë, ata ndodheshin ende aty, pasi kishin refuzuar të largoheshin nga ambientet.
Teatri falimentoi. Më mirë të falimentosh dhe të tregohesh empatik sesa të jesh racist.
Në Paris, një i pastrehë, të cilin një grua e kishte strehuar në shtëpinë e saj, ia shpërbleu mirësinë duke e vrarë. Sipas autorit, progresistët amerikanë janë ndër njerëzit më empatikë në botë.
Kur një polic vrau një burrë që po përpiqej të godiste me thikë klientët e rastësishëm në një restorant në Boston, kryebashkiakja Michelle Wu nxitoi t’i shprehte ngushëllimet familjes së agresorit të dyshuar.
Gjermania dhe “arti” i empatisë vetëvrasëse
Gjermania e ka shndërruar empatinë vetëvrasëse në një formë arti.
Në vitin 2020, një vajzë 15-vjeçare u përdhunua nga nëntë burra, tetë prej të cilëve morën vetëm dënime me kusht, pa kaluar as edhe një minutë në burg. Një grua u ndesh me njërin prej përdhunuesve të lënë të lirë dhe e fyeu, duke e quajtur “derr i neveritshëm, përbindësh i pështirë”. Meqenëse kishte shpifur ndaj tij, ajo u detyrua të kalonte një fundjavë në burg. Ajo, jo ai.
Është e vështirë të imagjinosh se shoqëria jonë ka rënë në një nivel kaq të thellë të marrëzisë shkatërrimtare. Dhe e gjithë kjo, sipas autorit, po shfrytëzohet haptazi nga Islami.
Saad rrëfen: “Shumë arabë më kanë thënë se “Perëndimi është një grua që pret të përdhunohet”. Empatia vetëvrasëse është një afrodiziak për kulturat supremaciste dhe sunduese. Shumë islamistë kanë shpjeguar se nuk do ta pushtojnë Perëndimin me forcën e armëve. Nuk është e nevojshme.
Mjaftojnë tri lëvizje:
- Meqenëse normat tona të lindshmërisë janë më të ulëta se ato të myslimanëve, Islami do të na pushtojë përmes lindjeve të grave të tyre.
- Duke shfrytëzuar bujarinë vetëvrasëse të Perëndimit mikpritës, Islami do të mbizotërojë përmes hixhrah-s (që do të thotë emigrim).
- Duke shfrytëzuar liritë që u janë dhënë, myslimanët do ta përmbysin sistemin nga brenda”.
A po e humbet Perëndimi instinktin e mbijetesës?
Nuk është ngushëlluese, por edhe balenat e sjellshme vdesin të parat. Kur mbrojnë një pjesëtar të plagosur të grupit, krerët e tjerë të tufës marrin një formacion mbrojtës në trajtë luleje margariteje, një shfaqje që ua bën më të lehtë gjuetarëve të godasin të gjithë tufën.
Gjatë çdo prezantimi të librit, dikush e pyet Saadin se cila është strategjia për të shpëtuar. Përgjigjja e tij është: “Jini krenarë që jeni perëndimorë dhe tregoni më shumë vendosmëri”. / Panorama Italia