Katër vjet më parë, në Katar, ishte vjeshta e Messit dhe Ronaldos: dukej si ajo e perëndive të vdekshme, e zbehjes, e fundit të një epoke. Flitej për Botërorin e tyre të fundit, ndërsa Leo kalonte ndeshjet e para duke ecur (dhe duke shëtitur kundër Arabisë Saudite) dhe Cristiano, i saposhkarkuar nga Manchester United, për herë të parë në jetën e tij përfundonte në stol për zgjedhje teknike, madje pothuajse si ndëshkim (kishte protestuar publikisht për zëvendësimin në ndeshjen e mëparshme).
Argjentinasi dukej në prag të dështimit. Portugezi në pikën më të ulët të karrierës së tij. Zëvendësuesi Gonçalo Ramos shënonte tripletë, ndërsa në Lisbonë shtoheshin sondazhet, sipas të cilave tifozët portugezë mendonin se CR7 ishte tashmë më shumë problem sesa zgjidhje.
Katër vjet më vonë jemi ende këtu.
Katari ishte e parafundit, jo e fundit, siç mendonim. Messi fajësoi veten dhe shokët e ekipit, vrapoi si i çmendur për t’i mbyllur gojën kritikëve dhe u bë kampion bote, duke shpërndarë nëpër botë buzëqeshjet e tij të mrekullueshme. Më pas u rikthye te Parisi dhe vazhdoi të ecë në fushë.
Portugalia doli sërish në çerekfinale, por Ronaldo hyri nga dera kryesore: ajo e sakrificës. I përjashtuar nga formacioni, ai pa vendin e tij të merrej nga Martínez, që mbeti në qendër të projektit kombëtar.
Në vendin e tij, Cristiano është ende ai që mallkohet dhe njëkohësisht adhurohet, por me një pjekuri që askush nuk ia kishte njohur më parë. Kombëtarja nuk luan më për të, por me të. Lojtarët që drejtojnë fatin e Portugalisë janë Vitinha, João Neves, Bernardo Silva, Bruno Fernandes (mesfushori më i fortë i Botërorit) dhe ai i ndjek me përkushtim.
Ronaldo-Messi: Vallja e fundit e kampionëve
Argjentina vazhdon të mbështetet te Messi. Portugalia ka mësuar të fitojë edhe pa të.
Dhe ja ku është ndryshimi: cikli i Leos duket se nuk mbaron kurrë, ndërsa ai i Cristiano-s ka hyrë në një kohë që nuk do të duhej të ekzistonte.
Jo se njëri apo tjetri kanë humbur nuancat e përjetësisë, edhe nëse kjo do të jetë vërtet hera e fundit.
Vërtet e fundit?
Messi mbush 39 vjeç në 24 qershor. Ronaldo i ka mbushur 41. Të dy do të luajnë Kupën e tyre të gjashtë të Botës, duke vendosur dhe ndarë një rekord me portierin meksikan Ochoa (i cili, megjithatë, në vitet 2006 dhe 2010 nuk zbriti në fushë).
Dhe do të ketë shumë nga ata që do të përpiqen t’i imitojnë në jetëgjatësi, po aq sa edhe në madhështi.
Kur Leo dhe Cristiano debutuan në Botëror (Gjermani 2006), Lamine Yamal nuk kishte lindur ende (madje as nuk ishte konceptuar). Ai përfaqëson brezin e atyre që për herë të parë mund të çlirohen nga kompleksi i inferioritetit ndaj dy legjendave që kanë fituar pothuajse gjithçka, si me kombëtaren (Botëror, Europian, Copa América, Nations League), ashtu edhe në nivel klubesh e individual.
Brezi i tyre dhe ai i njëzetvjeçarëve është tashmë në moshën e duhur. Mjafton të kujtojmë se vetëm dy fituesit e Topit të Artë në vitet 2024 dhe 2025, Rodri dhe Dembélé, nuk e fituan si ikonat e City-t apo PSG-së, por si pjesë e një kolektivi.
Pas Messit dhe Ronaldos janë vetëm Yamal, Modrić dhe Benzema nga brezi i tyre.
Luka është ende këtu (për Botërorin e tij të pestë), sipas të gjitha gjasave edhe në të dyzetat (siç do të bëhet javën e ardhshme), ndërsa nën të njëzetat, përveç Lamine-s, janë djemtë e Ancelottit, Endrick dhe Raya, marokeni Bouaddi, që vetëm pak javë më parë zgjodhi të përfaqësojë vendin e origjinës dhe jo Francën ku ka lindur e është rritur, spanjolli Diomande (që luan te Leipzig), lojtari i PSG-së dhe ylli i ri brazilian Mora.
Të gjithë të mitur në turne. Me përjashtim të Karl-it, i cili u thirr në momentet e fundit, por do të ketë gjithsesi kohën e tij.
Ajo që po mbaron për Messin dhe Ronaldon, për ata që duhet t’i pasonin (Mbappé, Haaland, Kane, për të mos folur për Neymarin), ende nuk ka ardhur. / bota.al