Në Katalonjë, tek Barcelona ekzistojnë dy arketipe karakteri që janë veçanërisht karakteristike për këtë rajon të Spanjës: seny dhe rauxa.
Të dyja këto fjalë katalanase janë disi të vështira për t’u përkthyer drejtpërdrejt. E para nënkupton urtësi, ekuilibër mendor dhe gjykim të shëndoshë. Ndërsa e dyta përshkruan njerëz më gazmorë, impulsivë apo pasionantë: ata që veprojnë spontanisht, pa u menduar gjatë. Njerëzit e kategorisë së parë janë shumë më të shumtë, veçanërisht mes tifozëve stoikë të Barcelonës.
Kjo shprehje dëgjohet shpesh në “Camp Nou”, sidomos nga tifozët që kanë prej dekadash abone sezonale. Mbështetësit e vjetër të Barçës kanë mësuar të vuajnë përgjatë shumë viteve zhgënjimesh dhe dekadave të tëra në të cilat u është dashur të bashkëjetojnë me një skuadër që kishte monopolin e futbollit në vend: Realin e Madridit.
Kjo dinamikë nisi të ndryshonte gjatë viteve 1990 dhe u transformua rrënjësisht gjatë viteve magjike të Lionel Messit. Megjithatë, gjurmë të atij qëndrimi ekzistojnë edhe sot, ndonëse Barça është një nga klubet më të mëdha në botë.
Kohët e fundit, një shprehje që dëgjohet më shpesh, dhe që lidhet ngushtë me këtë mendësiështë: “Të shohim nëse mund ta mbajmë këtë ritëm gjatë gjithë sezonit”. Te Barcelona, pesimizmi, në rastin më të mirë, vetëm shtyhet për më vonë.
Mund të duket e çuditshme që një pjesë kaq e madhe e tifozëve vendas vazhdon të shfaqë këtë kujdes, në një kohë kur skuadra e Hansi Flickut po luan kaq shkëlqyeshëm. Në të vërtetë, kjo do të thotë se njerëzit janë sot më të entuziazmuar për Barcelonën sesa kanë qenë prej shumë kohësh.
Dy epoka shërbejnë si pika referimi: e ashtuquajtura “Skuadra e Ëndrrave” e drejtuar nga Johan Krujfi (1988–1996) dhe Barcelona e Pep Guardiolës (2008–2012).
Nën drejtimin e Krujfit, Barça fitoi katër tituj radhazi në La Liga (1991–1994) dhe Kupën e saj të parë të Kampionëve në vitin 1992. Sezonin pasardhës, ky kompeticion u riformatua dhe mori emrin Champions League. Nën drejtimin e Guardiolës, Barça fitoi tre tituj radhazi në kampionat (2009–2011) dhe dy herë Champions League: në sezonin 2008–2009, kur realizoi për herë të parë tripletën Kampionat–Kupë–Champions, dhe sërish në vitin 2011.
Flick ka fituar dy tituj radhazi në kampionat që nga mbërritja e tij në vitin 2024 dhe skuadra duhet konsideruar favorite e qartë për të fituar një të tretë, edhe pse jemi ende në tetor. Barcelona i ka fituar të shtatë ndeshjet e para, duke shënuar 31 gola, dhe kryeson me pesë pikë më shumë se Atletico Madridi i vendit të dytë. Reali i Madridit është i katërti, gjashtë pikë pas Barçës.
“Jam një optimist i përgjegjshëm”, tha një nga të ftuarit në një emision të fundit të radios Cadena SER, kur u pyet nëse tifozët mund të fillonin të entuziazmoheshin. Të mos jesh optimist për këtë skuadër do të ishte mungesë respekti ndaj stafit teknik dhe futbollistëve të saj. Por shumë shpejt ata do të vihen përballë provave të vërteta.
Barça e ka nisur sezonin në mënyrë marramendëse, por pjesa e mbetur e tetorit sjell një kalendar shumë më të vështirë. Ai përfshin transfertën kundër Paris Saint-Germainit, kampionit në fuqi të Champions League, më 20 tetor, dhe një “El Clasico” në shtëpi kundër Realit të Madridit, më 25 tetor. Më 8 nëntor, Barcelona luan në transfertë kundër Atleticos, skuadrës që sezonin e kaluar e eliminoi si nga Kupa e Mbretit, ashtu edhe nga Champions League.
Nëse i kalon këto prova, kjo skuadër do të duhet të përfshihet në diskutimet krahasuese me ato dy epoka të mëparshme. Edhe tifozët më skeptikë po fillojnë ta pranojnë këtë. Më në fund, emocionet mund të lejohen të shpërthejnë pak: të ëndërrojmë, po, por me kujdes.
Kjo nuk është Barcelona e Guardiolës. Do të ishte absurde të pretendohej e kundërta. Por disa tipare të kësaj skuadre të ngjajnë të njohura. Ajo ka të njëjtën ADN, të njëjtën uri, të njëjtën këmbëngulje të pandalshme, të njëjtën ndjesi se epërsia ndaj kundërshtarit nuk mjafton nëse nuk pasqyrohet vazhdimisht në tabelën e rezultatit.
Barça e Guardiolës nuk mjaftohej me fitimin e ndeshjeve; ajo impononte një mënyrë loje që e bënte kundërshtarin të dukej më i vogël. Kujtdo që luante përballë saj i krijonte ndjesinë e pakëndshme se, edhe pasi i kishte mbijetuar një sulmi, një tjetër po vinte tashmë.
Kundërshtarët duhej të gjenin mënyra për t’i bërë ballë zotërimit të saj të topit, presingut, pozicionimit dhe cilësisë teknike. Ndikimi i asaj skuadre shkonte përtej trofeve. Krujfit iu deshën tre sezone për të fituar titullin e parë në kampionat dhe katër për të fituar Kupën e Kampionëve. Guardiola fitoi gjithçka që në sezonin e tij të parë.
Natyrisht, është ende shumë herët për të thënë se kjo Barcelonë do të ketë një ndikim të tillë. Por disa përbërës janë të njohur. Njëri prej tyre është gatishmëria për t’u besuar futbollistëve të rinj.
Lamine Yamal është shembulli më spektakolar, por nuk është i vetmi. Pau Cubarsi është bërë një pjesë e rëndësishme e mbrojtjes. Marc Bernalit i janë besuar përgjegjësi. La Masia po ndihet sërish në identitetin e skuadrës dhe Xavi Espart është xhevahiri më i fundit që ka dalë prej saj. Të katër këta futbollistë i përkasin të njëjtit brez lojtarësh të lindur në vitin 2007.
Ka edhe një tjetër paralele: sa herë që Barcelona ka fituar Champions League, ka qenë një sezon dominimi të plotë në Spanjë. Të gjitha Kupat e Kampionëve që ka fituar kanë ardhur në sezone kur ka triumfuar edhe në La Liga. Dhe Barcelona ka tashmë dy vjet që dominon në futbollin vendas.
Skuadrat që kanë përcaktuar një epokë te Barcelona, si ajo e Guardiolës, e kanë kapërcyer seny-n e tyre dhe kanë lënë të mbizotërojë rauxa. Skuadra e Flickut e ka me bollëk këtë të fundit.
Është një skuadër që e thotë pa drojë se dëshiron të fitojë Champions League dhe se ky, e asgjë tjetër, është objektivi. Në krye të saj është Yamal, një futbollist që e quan veten më të mirin në botë dhe që tha se e dinte se do ta fitonte Kupën e Botës me Spanjën këtë verë.
Drejt fundit të sezonit të tij të parë, pasi siguroi vendin në finalen e Kupës së Mbretit me një fitore ndaj Realit të Madridit në prill 2025, Flick tha se te Barcelona e tij “lejohet të ëndërrosh”.
Entuziazmi që nisi me tripletën në kompeticionet vendase atë sezon ka arritur një kulm të ri këtë vit. Sezoni i tretë i Flickut po bashkon më të mirën e dy viteve të tij të para në drejtim.
Të shohim ku do të na çojë. Por ta shohësh këtë skuadër duke luajtur këtë sezon ka qenë balsami i përsosur për atë stoicizëm të rrënjosur thellë. Tifozët po fillojnë të mos shqetësohen më se sa do t’u duhet të vuajnë. Dhe kjo, në vetvete, është tashmë një arritje.