Keshilla

Ti nuk je gjykimi që të bëjnë të tjerët. Dhe dështimi nuk është fundi i botës

Dështimet kanë qenë gjithmonë pjesë e jetës sonë. Që kur filluam të ecim, ose të paktën u përpoqëm, dhe me mbështetjen e nënës dhe babait u përpoqëm me gjithë forcën që kishim në trupin tonë të vogël për t’u ngritur, siç dinim të bënim. Por ne akoma nuk dinim si ta bënim dhe pastaj rrëzoheshim. Në krahët e prindërve tanë ose në tokë, duke shkaktuar mavijosje dhe gunga që lëndonin. Por në ato ditë, dëshira për të pasur sukses ishte aq e fortë sa asgjë dhe askush nuk do të na ndalonte.

Duke u rritur, mësuam se kuptimi i jetës ishte paksa i tillë: duke rënë, duke u lënduar dhe duke u ngritur. Sidoqoftë, ne gjithashtu humbëm pak nga ajo forcë dhe këmbëngulje që na dallonte kur ishim të vegjël. Ndoshta për shkak të gjykimeve dhe konventave, mbase për shkak të frikës se mos nuk ishim në lartësinë e duhur (po ndaj kujt?) Na bëri të turpërohemi për dështimet tona. Dhe pastaj filluam të trembeshim.

Gjithashtu kishim frikë nga refuzimi, ca më shumë e ca më pak, sepse edhe kjo, mund të kthehej në stigmën shoqërore të dështimit, mbase e para dhe më e madhja. Si dhe notat në shkollë ose provimet e pa kaluara në universitet. Por ne nuk jemi superheronj të pagabueshëm nga të cilët kërkohet të mos bëjnë gabime, ose të mos rrëzohemi kurrë. Edhe pse, disa janë ende të bindur, për fat të keq.

Kjo është arsyeja pse kemi të drejtë dhe detyrë t’i mësojmë brezave të rinj se dështimi në shkollë nuk është një gjykim i padiskutueshëm për atë që je. Dhe edhe sikur të ishte, askush në botë nuk ka mundësi të veshë këpucët e të tjerëve, sepse ato nuk do të jenë kurrë të tijat.

Në një moment historik në të cilin të gjitha siguritë e të rinjve duket se shemben, midis një mungese emocionesh autentike dhe një fiksimi për t’u shfaqur më shumë sesa janë, ata e gjejnë veten se duhet të përballen edhe me shkollën. Dhe me frikën e refuzimit.

Dhe është në rregull të shqetësoheni për notat dhe përparimin e shkollës, për sa kohë që e bëni me dijeninë se ky është vetëm fillimi i një aventure të madhe që do t’ju çojë të realizoni të gjitha ëndrrat tuaja. Dhe kurrë mos e vrisni mendjen nëse kjo ëndërr ngadalësohet me refuzimin, ju gjithmonë keni kohë të shëroheni, të përmirësoheni.

Për shkak se është e vërtetë, të refuzohesh në mënyrë të pashmangshme do të thotë se diçka nuk është në rregull, ose ndoshta se nuk është bërë mirë. Apo ndoshta, përsëri, që nuk keni pasur pjekurinë e duhur, vetëdijen për ta marrë atë angazhim shkollor me më shumë kujdes. Por kjo nuk do të thotë të jesh i mirë apo i keq, i drejtë apo i gabuar. Thjesht do të thotë se ekziston një mundësi tjetër për të bërë më mirë.

Thuhet se fizikanti i madh Albert Einstein nuk ishte i mirë në matematikë, megjithatë ai u bë fizikani më i rëndësishëm i shekullit të 20-të. Tregojuani të rinjve sot historinë e tij, tregojuani fëmijëve tuaj. Tregojuni atyre që është ndoshta e vërtetë që një refuzim është një dështim i vogël, por është mbi të gjitha një mundësi për t’u përmirësuar, për t’u rritur dhe evoluar. Për t’u bërë të mëdhenj.

Back to top button
Close
Close